Pubers

Hé Willemien,
Ik vind onszelf de laatste tijd bijzonder aardig.
We genieten van onze gezinnen en onze zonen lijken alleen maar leuk.
Ik vind het wel weer even tijd voor wat tegenwicht…..
Want laten we wel eerlijk blijven, ze (je weet wel wie ik bedoel, toch?!) zijn soms gewoon hélemaal niet leuk, lief,aardig en zo bijzonder!!!
Joris is bijna dertien.
En dat merk ik! Nee, nog geen gezichtsbeharing, en al checkt hij zichzelf iedere dag onder de oksels, ook daar zit nog niets.
Erger, hij heeft een grote mond! Een héle grote mond. En anders dan ik gewend ben….
Normaal, ja, wat is normaal eigenlijk bij ons? Normaal telde ik 1,2 en voordat ik bij 3 was luisterde Joris, altijd.
En nu ineens niet meer. Ik realiseer me, ik mag niet klagen. Het tot drie-tellen-truukje heeft al ongelooflijk lang gewerkt, maar toch.
Nu kijkt hij me met die bruine ogen uitdagend aan en zegt gewoon “nee”, zomaar, middenin mijn gezicht. Nou ja…..
De eerste paar keer kon ik er nog wel om lachen. Daar ging het waarschijnlijk fout.
En nu vloekt hij er ook nog bij.
Ik ben een “zeikerd”, hij zegt “boeien”en hij zegt vooral veel “nee”.
Zei hij vroeger, “goedemorgen”, nu gromt hij bij het opstaan.
Wil niet ontbijten, zich niet omkleden en al hélemaal niet doen wat ik wil.
En soms word ik daar hélemaal gek van.
Een raar kind is al erg genoeg, een rare puber vind ik nóg erger.
Ook op school hebben ze het gemerkt.
Eerst zoek ik nog wat excuses. Binnenkort moet Joris naar het ziekenhuis, daar ziet ‘ie erg tegenop. Joris mist zijn vader erg. Joris heeft zijn dag niet. Joris is verkouden……
Weet je, Joris is gewoon even niet leuk!!
Zo, daar heb je het.
Iedere dag vraagt hij ook nog: “wanneer mag ik alleen gaan wonen”?
Iedere dag gromt en grauwt hij door het huis. Hij maakt wat onsamenhangende geluiden en zijn gezicht staat 24-7 op boos…..
Hij gooit met deuren en stampt nét iets te hard.
Het lijkt nét een échte puber.
Alleen dat alles doet hij wel met 2 knuffels in zijn hand.
En als zijn jas aanmoet zegt ‘ie wel weer heel schattig : “Mam, maak je m’n jas even dicht?”
En in bad spelen we nog heel gezellig samen met zijn verzameling badeendjes!
Verwarrend dus, voor mij maar zeker ook voor hem.
Die hormonen kunnen rare dingen doen met je lijf.
En gisteren, gisteren moest Joris nablijven op school. Hij had de juf een grote mond gegeven…
Mijn bijna-dertien-jarige-puber moet voor het eerst nablijven!! En dan kan ik een glimlach toch niet onderdrukken!!

Ha Esther,
Je hebt gelijk, we moeten niet al te aardig en lief worden, dan worden we ook ongeloofwaardig.
Je blog van deze week verbaast me niet, ik had het al gezien.
Er staan heel mooie foto’s van ons beiden met Joris en Ebel in Mijn Geheim.
Ebel is de laatste twee jaar niet erg veranderd, hij was al vroeg een grote puber en zal niet veel meer groeien.
Bij Joris is dat wel even anders.
Anderhalf jaar geleden, toen we samen begonnen, zag ik Joris voor het eerst.
Toen vond ik hem echt nog een kind.
Nu niet meer.
Ik zag het eerder al op de foto’s van KEK mama en nu weer.
Joris is geen kind meer, hij is een grote jongen, zijn gezicht is anders.
Ik weet niet goed hoe ik het precies moet zeggen, maar jij ziet het natuurlijk elke dag.
Bij vreemde kinderen als die van ons is het groter worden niet zo makkelijk.
Een kleine vreemde jongen is iets heel anders dan een grote vreemde jongen.
Ebel was een heel tenger bleek jongetje met blonde krullen, hij vertederde iedereen, ondanks zijn vreemde gedrag.
Nu is hij een lange vent, en zijn vreemde gedrag vertedert niet meer.
Kleine buurmeisjes deinzen even achteruit als hij op zijn opoefiets langs rijdt.
Daar is die vreemde jongen!
In gedrag, en dat ga ik meteen afkloppen, is Ebel als puber zoveel minder angstig geworden, hij heeft meer veerkracht, kan meer hebben.
Een grote mond heeft hij niet, dat is dan weer een van de voordelen van bijna niet kunnen praten.
In grote lijnen ervaar ik dit als lekkere jaren met hem.
Maar we zouden nu eens even minder liefjes en aardigjes worden en oké, dan plak ik er nog even wat eerlijkheid achter aan.
Een ding vind ik heel shit aan dat ouder worden, aan die pubertijd; bij grote kinderen komen ook grote vragen dichterbij.
Wat gaat de toekomst brengen, wat moeten en kunnen we nog aan Ebel leren, wat is er nog voor hem te bereiken?
Die vragen ontloop ik graag, ik denk altijd maar dat dat zorgen zijn voor een volgende tijd.
Maar ik zie aan de lange puberjongen dat die tijd nadert.
School mailde een leuke werkplek. Ik bedankte en zei dat ik er graag eens ga kijken, over een paar jaar.
Iemand vertelde van een leuk wooninitiatief en gaf me een folder.
Ik bedankte en zei dat ik graag eens ga kijken, over een paar jaar.
Ebel is op het moment zeer knuffelig, hij kruipt elke ochtend tussen ons in in bed om zo de dag te beginnen.
Daar ligt die lange vent tussen ons in.
Hij babbelt een beetje en slaat zijn armen om ons heen.
‘Lieve papa, lieve mama,’zegt hij dan.
Hij is nog steeds de baby die tussen ons in ligt, maar hij pakt ons beet en houdt ons even veilig vast.
Een baby, een grote vent, een kwetsbaar jongetje in het lijf van een stoere kerel.
Onze bijzondere zonen zijn elk stadium weer bijzonder, we weten verder niets.
Alleen dat staat vast!

Je échte leeftijd...

Ha Esther,
Frances ging helemaal onderuit op wiskunde en scheikunde, we werden voor het eerst echt geflest op internet en dat voor een bedrag waar je net niet om lacht. Ik werd woedend op de Volkskrant waar (quote van Frances en nicht Hester) sneue oude mensen nog leuk mee willen doen en tot slot kreeg Ebel medicijnen die op zijn zachts gezegd niet lekker vielen.
Weg de successen van vorige week!
Tot donderdag dan toen wij met twee gezinnen een rapportage hadden in KRO’s Kruispunt. Een inkijkje in het leven van twee – naar hedendaagse maatstaven – grote gezinnen die draaien rond een bijzondere regisseur.
Ik keen naar mezelf en zag een betrokken vrouw met drie kinderen en een heel leuke man en een uberleuke hond.
Ik kreeg een heel raar gevoel.
Ik zie mezelf, ik herken mezelf, maar ik kan me dan niet voorstellen dat ik dat ben. Ben ik werkelijk die moeder, de organisator van al die gebundelde levens, kook en was ik elke dag opnieuw voor vijf mensen? Werk ik erbij, zo langzamerhand weer best veel, en voeg ik het bijzonder leven met Ebel daar in?
Het lijkt wel zo, maar het komt niet binnen.
Hoe is dat bij jou? Je hebt een kleiner gezin en geen hond (als ik de knuffels van Joris niet mee tel) maar je stuurt nog meer alleen en op eigen kracht. Hoe zie jij dat? Heb jij niet ook soms het gevoel dat het niet bestaat dat jij dat bent?
Mijn favoriete popzanger toen ik studeerde was Joe Jackson. Zijn lied nineteen forever was toen al een favoriet van me. Ik kan het zo terughalen en het weer meegalmen.
I wanne be, nineteen forever.
Ik hoef geen negentien meer te zijn, maar ergens in me ben ik dat nog wel. Ik kan me nog afvragen wat ik later wil gaan worden, als ik groot ben. Ik kan dromen over de koffiezaak die ik nu toch in dat lege winkelpandje ga beginnen, of toch nog geneeskunde studeren of verhuizen naar Londen of Rome.
Dan zie ik mezelf op de televisie, en ik ben geen negentien meer. Ik heb een druk en vol en verantwoordelijk leven. Ik ben er blij mee!
Nooit, toen ik echt negentien was, zou ik dit als droomscenario hebben uitgewerkt. Maar nu ik er in leef, moet ik mezelf soms even in mijn arm knijpen. Het is immers een heel fijn leven.
Ik ga met Frances een rooster maken en hulp zoeken bij wiskunde en scheikunde, dat geld beschouwen we als verloren en ik hoop dat de oplichters er erg ongelukkig mee worden. Ik haalde andere medicijnen voor Ebel die beter lijken te vallen en die Volkskrant is mijn energie niet waard.
Ik ben een efficiënte volwassen vrouw en een klein en goed verborgen stukje binnen in me is nineteen forever.
En jij, wat is jouw ware leeftijd?

Hé Willemien,
Mijn leeftijd?!
Hmmmm, beetje onbeleefd hè, om daar zo direct naar te vragen?!?!
Maar ik doe er niet moeilijk over want Sophie roept het al een paar maanden grijzend in het rond, liefst nét te hard, liefst in groot gezelschap: “Mijn moeder is 44……..mét een leesbril!”
Vooral die leesbril voegt écht wat toe.
Ik kom mijzelf de laatste tijd ook op bijzondere plekken tegen.
Op de achterflap van een mooi boek, op de televisie en in verschillende bladen. Overal zie ik mijn kleine gezinnetje terug.
Eerst zie ik kringen, wallen, vermoeidheid en niet te vergeten rimpels en pas dán ga ik verder kijken……
Ken je dat programma, ‘10 jaar jonger in 10 dagen’?
Ik heb al een paar keer op het punt gestaan om me op te geven.
Het was de afgelopen weken even héél spannend, hectisch en druk en ik heb herhaaldelijk gedacht ’10 jaar ouder in één dag’ is meer mijn ding….
Rimpels dus en af en toe dik vette wallen. Rode ogen soms en een vermoeid lijf.
Maar weet je, nóg vaker ben ik blij.
Zie ik de zon schijnen en ben ik vrolijk.
Worden mijn rimpels ineens lachrimpels en verdwijnen de wallen achter dat hippe leesbrilletje….
Ik heb het inderdaad druk. Ik organiseer alles alleen. Ik heb veel , héél veel verantwoordelijkheid alleen te dragen en ik weet nu, met 44, óók nog steeds niet wat ik wil worden.
Alhoewel, da’s eigenlijk niet waar.
Ik schrijf. Ik schrijf me helemaal de bultjes en ik bruis van de ideeen.
Een prachtig boek is in de maak, zó leuk dat ik er zelf helemaal blij van word!
In al die “zwaarte”van ons leven heb ik ook een hoop vrolijkheid.
Mijn ware leeftijd is dus 44, met een leesbril.
Maar hoe ik me écht voel?
Als ik meegeniet met Joris voel ik me soms een klein kind, onbevangen en zonder oordeel.
Als ik op stap ben met Sophie voel ik mijzelf soms een net een klein meisje als we weer eens de slappe lach hebben.
Als ik aan het regelen en zorgen en organiseren ben voel ik me soms net een oude vrouw.
En als ik schrijf, als ik schrijf ben ik leeftijdsloos en geniet ik gewoon.
Nou ja, tot nu toe.
Want nu weet iedereen het, ik ben 44 mét een leesbril….
Maar weet je, ik ben wel gelukkig, héél gelukkig met mijn gezin!!!
En die leeftijd??
Weet je eigenlijk zegt me dat hélemaal niet zoveel. Harry Mulisch zei ooit: "Het wijst erop dat je geen échte zorgen hebt, als je je zorgen over je leeftijd maakt."
En zo is het maar net……!

Sneeuwklokjes en meer.....

Ha Esther,
Ik had een week vol successen.
Echt stom dat ik geen staatslot heb gekocht!
Op maandag sprak Frances voor de manifestatie Passend Onderwijs in Amsterdam. Daar stond mijn grote dochter voor duizenden mensen en ze nam het op voor haar broer Ebel en allen zoals hij.
Ik ga nu weer bijna huilen.
’Tranen van blij, ’vraagt Ebel dan bezorgd als ik zomaar ga janken of Harry Potter lees.
‘Tranen van blij,’zeg ik dan snel.
Veel lieve mensen, zoals jij, leefden mee met Frances en schreven en spraken goede woorden.
Het was een prachtige maandag.
Toen ging de week verder, sneeuwklokjes overal en fluitende vogels.
Ik had een superleuke bijeenkomst voor mijn werk.
En toen kwam er een sms van Robbert.
Hij heeft zijn cito heel goed gemakt.
Hoe goed?
Nou, het kan gewoon niet beter.
Je begrijpt dat ik meteen een feestetentje organiseerde.
Daar zaten we met lieve mensen lekker te eten.
Collectief werden Frances en Robbert geprezen.
Ebel zat boven maar rende af en toe bijna bloot, in luier en sexy zwart slipje, blij door het huis.
‘Wat hebben ze al veel meegekregen door hun leven met Ebel,’ zei mijn moeder.
Dat zijn van die dingen die een moeder zegt, hoort te zeggen.
Zo waren alle successen van die week niet meer op zich staand, maar onderdeel van een groter geheel, ons bijzondere leven met Ebel.
Frances en Robbert behalen daarbinnen hun eigen individuele succesjes, maar ergens op de achtergrond draagt Ebel zijn steentje bij.
Op zaterdag haalde ik de Alles Kids special van Margriet bij de Bruna en daar staan we heel mooi in als Moeders zonder Grenzen (hopen dat het boek nu flink gaat verkopen) en zo passen wij in die mooie rij van deze week.
Vanochtend, een zondagochtend met de zon naar binnen en vogels buiten, lag ik in de vroege ochtend in bed en genoot van het gevoel dat het leven soms –even maar – zo makkelijk kan zijn.
Ik pak dat gevoel vast, en stop het in mijn voorraadkastje voor andere momenten.
Deze is binnen!

Hé Willemien,
Je mail maakt me helemaal blij.
De zon en de sneeuwklokjes deden dat deze week ook al eerder. Mij blij maken.
En dat is een goed gevoel.
Weet je wat ik ook fantastisch vind?
Dat Joris en Ebel beiden aanwezig waren op de verschillende manifestaties van Passend Onderwijs. Niet lijfelijk, wel hun verhaal.
Frances vertelde over Ebel, Floor over Joris en onze beiden mannen kregen de zaal plat….. Niet gewoon trots, nee, supertrots ben ik op die jongens van ons.
Weet je, ik geloof er heilig in, ze gaan een verschil maken…..sterker, ze maken al een verschil!!
Wij, moeders zonder grenzen, timmeren aan de weg. Heel langzaam maar wel heel overwogen.
We blijven dicht bij onszelf, we blijven eerlijk.
En juist die eerlijkheid wordt zo gewaardeerd.
Ik krijg op mijn site soms prachtige berichten binnen…… Die eerlijkheid is wat mensen willen.
Soms stellen we onszelf héél kwetsbaar op….. en soms, soms zijn we gewoon heel blij.
Joris loopt de trap op…. “ladidieladidaaa”, roept hij vals. Hij noemt het zingen. Hij grijnst naar me met al die scheven tanden en Sophie en ik grinniken samen stiekem om hem.
We gaan een avondwandeling maken in de Aqua-Zoo hier vlakbij.
Er hangen bijna 4000 lampionnen. We lopen door het park en het wordt langzaam aan steeds donkerder en door al die lampionnen lijkt het wel een sprookje!
Joris wil de klimtoren in, dat durft hij normaal nooit. Hij gaat toch…..
Glunderend komt hij naar beneden….”ladidieladidaaa”. Supertrots op zichzelf.
En zo trots als Joris keek, zo trots ben ik ook op ons.
Moeders zonder grenzen, de zon, Frances, sneeuwklokjes, Robbert, Sophie, fluitende vogels, Joris en Ebel…….. Hoeveel moois kan een mens aan?!